Liefs, het linnenmeisje

“Pling!”; het bekende geluid. Ik krijg een nieuwe e-mail binnen. Gezien mijn baan als kantoormedewerkster bij een administratiekantoor in Rotterdam is dat normaal gesproken weinig nieuws, maar sinds twee weken en drie dagen maakt mijn hart een sprongetje bij het bekende geluid. Mijn leven is niet helemaal wat ik ervan verwacht had toen ik afstudeerde. Ik dacht dat ik mijn hele leven vanaf dat moment zelf in kon vullen, maar dat viel tegen. In werkelijkheid zit ik de laatste acht jaar met name op kantoor jaarverslagen en –aangiftes te maken voor anderen. Anderen die wel hun leven aan het leven zijn. Feestjes, avonden aan een bar of op de dansvloer, leuke mannen… Ik heb het nooit meegemaakt. Ik ben Chantal Hazep, een achtentwintig jaar oud muurbloempje.
Sociaal gezien is mijn leven nogal leeg. Ik heb een hechte band met mijn ouders, beide zestig jaar oud en al vroegtijdig gepensioneerd. Zij genieten nu volop, maar ik wil niet wachten tot ik gepensioneerd ben. Tegen de tijd dat ik zo oud ben zal er waarschijnlijk niet eens meer sprake zijn van pensioen in Nederland, grijp ik even mis! Ergens op Pinterest las ik laatst een quote: “Heb lef om te falen, heb lef om lief te hebben, leef!” Ik ken het gevoel van leven wel een beetje, maar een van de hoogtepunten daaruit is het gaan slapen onder pas gewassen en gestreken linnengoed. Ik verwacht dat er mensen zijn die veel spannendere dingen ervaren en herinneringen koesteren. Dingen waarvan ik niet eens kan dromen. De dag dat ik die zin las raapte ik al mijn moed bij elkaar, ging ik naar de kapper en liet ik mijn “zout en peper” haarkleur vervangen door een helblonde coupe. Ik voelde me direct anders, blondes do have more fun!

Twee weken en vier dagen geleden liep Tobias langs mijn bureau. Hij keek naar mij en bleef staan, ik pakte een pluk van mijn ‘nieuwe’ blonde haar en wikkelde het tussen mijn wijs- en middelvinger. Dit had ik eens gezien in een film en vond ik zelf nogal intimiderend. Zijn reactie was echter geheel anders dan in de film. Zijn blik ging van geïnteresseerd naar gechoqueerd en ik stamelde met een rood gezicht ‘Kan ik iets voor je doen?’ waarbij ik ondertussen per ongeluk een aantal haren uit mijn hoofd trok die nog om mijn vinger heen zaten gewikkeld. Hij was op zoek naar een dossier, nieuw in het kantoor en werkte op de postkamer. Zijn hazelnootbruine haar zorgvuldig in een warrige look, kuiltjes in zijn wangen, quasi nonchalante kleding: wat een knappe vent! Ik gooide mijn koffie over mijn bureau in mijn zenuwachtige zoektocht naar het dossier. Het werd met de seconde ongemakkelijker. Toen hij het dossier aanpakte moest ik zelf nogal lachen om de lompe situatie, waardoor ik vanuit het niets in een schaterlach uitbarstte. Tobias moet vast gedacht hebben dat ik ze niet allemaal op een rijtje heb. Die eerste indruk, de idiote indruk, probeer ik nu uit te wissen. Ik wil Tobias mijn ware ik laten zien! De ware ik die ik zelf nog aan het ontdekken ben. Ik denk dat ik spontaan ben, slim, leuk kan dansen als we uitgaan, goed gezelschap ben voor een etentje en dat ik een goede potentiële vriendin zou zijn. Via Pia van personeelszaken heb ik vernomen dat hij vrijgezel is. Pia is een vrouw van middelbare leeftijd, heeft een modelgezin met een man en twee kinderen. Het ongewenst doorvertellen van informatie is een van haar hobby’s, het was dan ook een eitje om deze essentiële achtergrondinformatie te verkrijgen. Ik kwam binnen met een doos tompoezen en twee cappuccino’s, een half uur later liep ik een paar roddels rijker naar buiten. Ik leerde ook dat mijn leidinggevende Nico ooit, tien jaar terug, zijn vrouw had bedrogen met een man.  Sommige dingen wil je gewoon niet weten zeg maar.

Lief Linnenmeisje, ik zou je zo graag eens ontmoeten. Jij houdt van Pez snoepjes, ik houd van Pez snoepjes. Jij houdt van vers gewassen linnengoed en ik doe regelmatig de was. Volgens mij horen we gewoon bij elkaar. Nou, let me know… Toob

Hij noemt zich Toob in zijn mails naar mij. We bespreken van alles, van politiek tot uitgaan en van kunst tot films. Hij noemt mij Linnenmeisje, omdat ik mijn vers gewassen linnengoed als geluksmomentje aangaf. Tot nu toe weet hij nog niet wie ik ben, dat komt omdat ik een nep mailadres heb aangemaakt: pezah@hotmail.com.  Het is mijn achternaam andersom. Dat maakt het spannend aan de ene kant, maar ook ongelooflijk angstaanjagend aan de andere kant. Ik heb geen flauw benul hoe ik nu die leuke mailwisselingen om moet zetten naar een live gesprek, wat nu als hij me nog steeds als die gek van kantoor ziet?

Omdat hij in de postkamer werkt en ik boven op kantoor, zien we elkaar wel eens in de kantine. Van hem krijg ik geen enkel signaal dat hij weet wie ik ben of dat hij ook maar in de verste verte geïnteresseerd zou kunnen zijn in mij. Het hele gedoe maakt me zenuwachtig, vanachter de vertrouwde laptop durf ik veel meer van mezelf te laten zien dan in werkelijkheid. Het is niet dat ik volkomen nieuw ben in de wereld van mannen en afspraakjes, maar ik ben verre van een ervaren dater. Ik heb wel een aantal dates gehad in mijn leven, maar veel verder dan koffie drinken is dat nooit gekomen. Meestal maak ik de situatie ongemakkelijk, ik begin te stotteren, heb gedurende de gehele tijd een kop als een tomaat, gooi zo nu en dan per ongeluk een kop koffie over het mannelijke persoon tegenover me en ik stel de meest gekke vragen waarvan ik zelf niet eens weet hoe ik erop kom. Ik typ op Google “assertiviteitstips” in, veel verder kom ik er niet mee, een site praat je toch minder moed in dan iemand die daadwerkelijk dingen zegt. Ik laat de tip “een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest” nog even op me inwerken voordat ik een mail terug maak naar mijn stille liefde.

Lieve Toob, ik heb niet veel ervaring in de liefde. Maar ik vraag me af of gedeelde interesse in snoep en linnengoed nu de meest solide basis is voor een lang en gelukkig leven. Ik zou je graag eens ontmoeten, maar zo met de kerstdagen wordt dat lastig. Zullen we het naar volgend jaar schuiven? Liefs, Linnenmeisje

Versturen. Ik bedoel maar: het is al december. Een maandje wachten moet toch kunnen? Dan kan ik me mentaal voorbereiden en de meest geslaagde date ooit bedenken. Ik moet een vragenlijst maken, een lijst met slimme, leuke en goede vragen. Zodat hij merkt dat ik zeker wel intelligent ben en een goed stel hersens bezit. Dan leer ik die lijst uit mijn hoofd en komt alles goed. Als ik veel foundation draag ziet hij vast niet dat ik rood aanloop, hoewel dat bij mijn nieuwe blonde haar natuurlijk wel veel meer opvalt, dat verschil tussen blond en rood is bizar groot. Misschien kan ik nog ergens een extra goede foundation kopen, post-it aan mezelf!

Wanneer ik een saai boekwerk aan het doorakkeren ben op fouten komt Nico naar mijn bureau gewandeld. We zitten in van die kubusopstellingen in ons kantoor pand, ik kan vanaf mijn bureau precies het gangpad zien. Hij loopt nogal snel en kijkt geïrriteerd. Mijn blik richt zich in uiterste concentratiestand op mijn bureau en vrolijk kijk ik opnieuw op van mijn papieren ‘Hoi Nico, wat kan ik voor je doen?’, Zijn gezicht staat nog steeds op onweer. ‘De directie wil een spoedmeeting. Morgenochtend. We moeten voor iedere afdeling uitleggen wat we precies doen en hoe we bijdragen aan de omzetdoelstellingen. Ik denk dat ze de stofkam door het bedrijf gaan halen. Ik moet op jou kunnen rekenen.”

Ik heb pizza laten bezorgen op kantoor. Het is inmiddels 20:17 uur en ik zit als enige met Nico nog te werken. We bouwen een aantal goede sheets waarin we uitleggen welke belangrijke taken we doen, hoe dat met de mensen verdeeld is en hoe effectief we zijn. Daarnaast dragen we ook een paar goede ideeën aan waardoor we meer omzet zouden kunnen maken met het gehele team. Variërend van een telefoontje na het verzorgen van een aanvraag tot een aantal aanpassingen in onze uitingen zodat we eigentijdser over komen en minder star. Ik denk dat we goed beslagen ten ijs komen en ik sluit mijn laptop af. Als ik langs Nico loop is hij druk in een telefonische ruzie met zijn vrouw, ik gebaar hem dat alles klaar is voor morgen en wens hem nog een fijne avond.

Eenmaal thuisgekomen stap ik in een warm bad, zet mijn favoriete playlist aan en mijn verstand op nul. Als ik helemaal zen ben en bijna in slaap val trek ik de stop uit het bad en wacht net zo lang tot het bad is leeggelopen tot aan mijn benen. Dan droog ik me af, gooi mijn haar bij elkaar in een klem en voorzie mezelf rijkelijk van bodylotion. Met de printjes van de presentatie voor morgen stap ik mijn bed in, als ik ze nu nog een aantal keer door lees ben ik zekerder van mijn zaak voor morgen. Ik praat niet zo graag voor een groep, dus een goede voorbereiding voorkomt gestotter. Ik val al vroeg in slaap.

Het is 08:00 uur. Veel collega’s zie ik al gehaast en nerveus door de gangen lopen terwijl ik in de vergaderzaal plaats neem. Nico vroeg mij om het stuk te presenteren vanaf mijn laptop, zodat hij de presentatie geheim kon houden tot hét moment. Ik gebruik wel vaker de faciliteiten in de vergaderzaal, maar ze hebben nu een nieuw apparaat waarmee je totale laptopbeeld over kan laten nemen op het grote beamerscherm via de WiFi. Eerst deed ik altijd een USB stick in de computer, maar dat werkt nu niet meer. Techniek is niet heel erg mijn ding, maar vooruit maar. Ik heb twee dubbele espresso’s meegesleept de zaal in, mij krijgen ze niet gek!

Tobias zit ook in de zaal, ik zie hem achterin zitten. Hij ziet er net zo knap uit als altijd, maar nog niet helemaal wakker. De schat. Stoelen schuiven, de lichten worden gedimd en Harry, onze algemeen directeur, doet het openingswoord. Hij ziet eruit alsof hij al een paar weken slecht heeft geslapen en maakt een warrige indruk. Hij benadrukt dat dit pure noodzaak is en dat hij hoopt dat hij op basis van onze presentaties een goede beslissing kan gaan nemen voor de toekomst van het bedrijf. Eerst komt Pia met haar presentatie over personeelszaken, waarvan ik eigenlijk niet begrijp waarom er nog drie mensen daar werken gezien haar vele gebabbel tussen de bedrijven door. Na Pia ben ik aan de beurt, mensen rommelen wat in papieren terwijl ik mijn scherm op dupliceren zet bij de beamer. Het werkt! Hoera! Opgelucht begin ik aan het verhaal over onze afdeling. De eerste dia’s maken zo te zien een goede indruk want Harry zit continu te knikken naar mij en Nico. De laatste dia bevat een overzicht van onze afdeling met een verdeling van de taken en het totaal aantal uren. Ik heb geen enkel probleem om het verhaal te doen en ben nogal trots op mezelf. Totdat ik ineens het bekende geluidje hoor. “Pling!” Mijn hart maakt dit keer geen sprongetje maar een raketvlucht naar mijn keel. Ik weet namelijk precies wat er na dat geluid volgt: een pop-up schermpje waarin een deel van Tobias zijn mail te zien zal zijn. Hij zal weten dat ik het Linnenmeisje ben, terwijl alle collega’s in de zaal zitten! Shit, shit, shit! Ik vervloek mezelf. Ik kan nu naar de laptop vliegen en alles uitzetten maar voor ik dat heb gedaan zal het al te laat zijn. Ik kan wegrennen en nooit meer terugkomen maar dat zal kinderachtig zijn. Wat moet ik nu?! Ik draai me om naar het scherm en zie de regel verschijnen

Lief Linnenmeisje!Waarom niet dit jaar…(lees meer).

Ik hoor gefluister in de zaal en twijfel nog even over de optie om het op een rennen te zetten. Ik zoek naar de blik van Tobias, hij zit met open mond te kijken en ik staar terug als een konijn kijkend in de koplampen van een auto. Dit is het Chantal, toon lef! Heb lef om te falen, heb lef om lief te hebben, leef!  ‘Waarom niet nu?’ Ik schrik een beetje van mijn eigen stem, zei ik dat nu echt? Ik begin te wandelen richting de stoel van Tobias. In de rest van de zaal is het gefluister inmiddels overgegaan in vragende geluiden en ik hoor Harry in de verte vragen wat ik ga doen en of dit het einde was van de presentatie. Terwijl ik langs de menigte loop hou ik mijn blik gevestigd op  die van Tobias. Zijn mimiek is nog steeds vragend wanneer ik zijn stoel bereik. Ik verhaal mijn vraag en steek mijn hand naar hem uit ‘Waarom niet nu? Ik ben Chantal Hazep, achtentwintig jaar oud en ik ben gek op de geur van pas gewassen linnen.’

Twee jaar later

‘Chantal, schat, pak jij even de bestelling voor mevrouw de Jong?’ Ik loop naar de achterkant van de stomerij en pak het pakket dat netjes strak in buisfolie is ingepakt, duw er een “bedankt voor uw komst sticker” op met onze contactgegevens en loop terug naar de winkel. Daar staat de knapste man van de wereld een kop koffie te drinken met de achtentachtig jarige mevrouw de Jong. Ze is vaste klant vanaf dag één. Na de gekke ontmoeting tijdens mijn presentatie is alles in sneltreinvaart gegaan tussen Tobias en mij. We gingen op een echte date en het was perfect! Zelfs zonder mijn vragenlijst, daar had ik geen tijd meer voor. Hij gaf me complimentjes en de vonk sprong letterlijk over; ik gaf hem een schokje toen we een afscheidskus gaven. Foutje in de kledingkeuze! We lachten erom en hij vroeg me om een tweede date, zonder gevaar voor geëlektrocuteerde lippen. Binnen twee maanden trok hij bij mij in, het voelde gewoon zó goed! Het administratiekantoor sloot een vijf maanden na de presentatie toch zijn deuren waardoor zowel Tobias als ik noodgedwongen iets anders moest zoeken. Gezien mijn jarenlange spaargedrag had ik een aardig centje bij elkaar en in een gekke bui kwamen op het idee om een eigen stomerij te openen. Die was er namelijk niet bij ons in de buurt en tsja, dat linnengoed hé! Binnen een half jaar prijkte het logo van ‘Het Linnenmeisje’ op de gevel van een prachtig pand. Bij het pand hoort ook een bovenwoning, waar we nu ons eigen stekje van hebben gemaakt. We zijn dolgelukkig en worden elke dag wakker met de geur van versgewassen linnengoed. Met een brede glimlach leg ik het linnengoed van mevrouw de Jong in haar rollator en wens haar een fijne dag. Als ze de deur uitloopt en Tobias zijn armen om mijn middel slaat weet ik het zeker. Als je beide houdt van snoep en linnengoed is dat een bijzonder solide basis voor een lang en gelukkig leven!

 

Meer korte verhalen? In samenwerking met Moments For You heb ik een korte verhalenbundel uitgebracht. Acht verhalen met de lengte van een kop thee. Zo wordt je theemoment extra speciaal. Geniet! Meer over theeverhalen of direct bestellen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s