Waar ik vorige week was

In het ziekenhuis. Omdat ik niet negatief ingesteld door het leven kan, heb ik ook hier een aantal leuke momenten uitgehaald. Speciaal voor jullie, maar vooral om mezelf erom te laten lachen i.p.v. huilen ;).

Van HAP naar SEH

Ik begon mijn avontuur op de huisartsenpost, omdat ik ’s avonds na andere klachten ook het bewustzijn was verloren. In de wachtkamer werd ik bijgestaan door mijn lieve vader & zusje. Daar begon het lachen, gezien zusje wat desinfect wilde pakken maar het spuitmondje verstopt zat. In plaats van op haar handen spoot de alcohol recht in haar oog. Ik moest zo hard lachen dat ik er weer van flauwviel (of het kwam toch door de andere klachten) waardoor ik in rolstoel naar de dokter vervoerd werd. De dienstdoende arts bleek transgender en in transitie, wat een welkome afleiding van mijn klachten was. Dan probeer je toch te ontdekken hoe dat nu precies zit, snap je? Na wat geduw en getik op mijn buik en een paar keer bloeddruk meten stuurde ze me door naar de spoedeisende hulp. Yes. Not. 

Op de SEH werd ik ontvangen door een knappe mannelijke verpleegkundige. Ik werd aan een infuus en allerlei plakkers geslingerd. De arts kwam ook vergezeld met een knappe arts in opleiding en ik vroeg me af waar al deze knappe mensen normaal gesproken rondlopen. Maar we dwalen af. Na een zeer onprettig, niet nader te noemen, onderzoek door de minst leuke arts werd ik doorgestuurd voor opname in het ziekenhuis. 

De nachten in het ziekenhuis

Oh my, wat had ik het getroffen met de kamer. *sarcasme* Ik deelde hem met een 80+ man die ’s nachts om zijn vrouw riep, een man die keihard – maar dan ook echt keihard – snurkte en een oude vrouw die besloot ’s nachts de geluiden uit te breiden door te schreeuwen “STOP MET DAT GESNURK!”. Voor nacht twee heb ik gelijk oordopjes gekocht.

Ook overdag was het een vermakelijke vertoning. Ik verdenk de zusters er stiekem van dat ze mij expres op die kamer hebben gelegd om een oogje in het zeil te houden. Zo heb ik meerdere malen de zusters moeten bellen voor mijn oudere buurtjes. Omdat de overbuurman in superslowmotion op de grond zakte, of omdat de buurvrouw zich helemaal om haar infuuspaal had vastgelopen en niet los kon komen. Dat was de eerste keer dat ik iemand van boven de 70 heb zien paaldansen. Hopelijk was het ook de laatste keer…

Een pook inslikken
Op dag 1 kreeg ik allerlei onderzoeken, waaronder een maagonderzoek. De zuster keek daarvoor al super serieus toen ze op mijn tijdelijke bed zat en zei: “Het is geen prettig onderzoek. Het is alsof je een pook inslikt.” Pardon? Ik weet niet wat voor pook zij bedoelde maar ik had meteen een beeld voor me van mezelf in een auto, proberend een versnellingspook door te slikken. Ik kalmeerde mezelf en hield mezelf voor om die slang met camera gewoon door te gaan slikken. Eenmaal in de behandelruimte werd door de assistente het apparaat voorbereid. Ze hadden net een nieuw apparaat, zei ze, en het was voor iedereen nog even wennen. Een man die erbij was, volgens mij kwam hij voor uitleg van het nieuwe apparaat, zei net voor het starten “Ik maak de *technische naam die ik niet heb onthouden* wel even vast aan de slang. We willen hem niet nog een keer vergeten.”. De assistente knikte instemmend “Nee, dat was echt niet goed. Dat moeten we niet nog een keer hebben.” PANIEK! Wat waren jullie net vergeten in iemands maag?! Terwijl mijn maag zich omdraaide probeerde ik te focussen op die pook. Geloof mij, dat hielp niet. 

Rekenles

De zuster in training die de medicijnen kwam uitdelen kreeg er een gratis rekenles bij. En het ergste is dat ik het antwoord sneller had dan zij. Met mijn één voor rekenen, weet je nog? Ze moest uitrekenen hoeveel uur ik deed met mijn medicijnpomp. Er zat 20 in. En ik kreeg 2 per uur. Rara. Hoeveel uur zou ik ermee doen? Die kon ik zelfs berekenen. 

Na de rekenles kreeg ik – na twee helse nachten en kauwgomachtige gehaktballen als diner – het verlossende gesprek met de dokter. Ik mocht weer naar huis! Binnen vijf minuten had ik al mijn spullen bij elkaar geraapt en zat ik te wachten op mijn taxi, weg hier! Wat het nu is geweest? Dat weten ze nog niet. Ik hoop alleen maar dat dit ziekenhuisavontuur geen vervolg meer krijgt! 😉

Advertenties

5 gedachtes over “Waar ik vorige week was

  1. Hannie Coops van der Hoeff. zegt:

    Gelijk heb je,al die toestanden die je weer mee hebt gemaakt daar kan jij je beter lachend schrijvend uiten als met huilen.Blijft raar dat er niets gevonden is.

  2. Zo simpel is dan geluk zegt:

    Wat naar dat je dit hebt ervaren en dat ze niet kunnen vinden wat er is. Overigens is het ook oké om af en toe even negatief te zijn en de negatieve gevoelens toe te laten hè. Dat hoort nu eenmaal ook bij het leven. Hopelijk voel je je nu weer helemaal goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s