Hungry? Eat a Snickers.

Sinds vorige week volg ik een nieuwe bijbel: your 50 days of green happiness. Dit heerlijke boek maakt gezond, vegetarisch en gevarieerd eten super simpel. Je haalt voor een week boodschappen en je hoeft alleen maar het boek open te slaan en de simpele gerechten te bereiden. Easy peasy!

Maar vanochtend had ik geen zin om mijn blender wéér eens schoon te maken en bananen te blenden. Dus at ik een gewone, niet gepureerde en niet versierde banaan en ging ik op pad. Het was tijd om met moeders op onderbroekenjacht te gaan, niet voor ons overigens maar voor opa ;-).

Het is er maar 1 hoor!

Ik pufde me helemaal gek, gezien het overal hartstikke benauwd was. En die banaan was ongeveer na een half uur al verteerd dus de honger sloeg toe. Toen ik een EkoPlaza zag besloot ik even mijn honger psychologisch te stillen. Uitstel, in ruil voor het vooruitzicht van een heerlijk gerecht. Ik had nog wat vulling nodig voor mijn nachogerecht van vanavond. Snel koos ik een avocado en de grootste paprika die ik zag liggen. De kassajongen gaf me een “het geeft niets”-blik toen hij de paprika zag en ging het ding afwegen. Echt, ik wordt altijd helemaal gek van die winkels en hun groenteregeltjes. Bij de ene moet je alles afwegen, bij de ander niets. Of wel de courgette, maar niet de aubergine. Of zo. De jongen stuitte op een leeg stickerrolletje bij de eerste automaat en liep verder de winkel in op zoek naar de andere weegschaal. Ongeduldig stond ik bij de kassa te wachten. Toen hij terug kwam plakte hij de sticker op het plastic zakje waar ik de groenten had ingedaan en noemde een totaalbedrag van 6 euro nogwat. Voor een avocado, een paprika en een mini blikje babymais. Dus ik vraag hoe duur die paprika is, wat denk je? Twee euro acht. Twee euries en 8 centen. 1 paprika. Vol verbazing riep ik tegen hem “Deze? Deze ene paprika kost 2 euro en acht cent?!”Zonder blikken of blozen knikte de jongen weer ja. Ik begon me net af te vragen hoe het gerecht zou smaken als ik die dure paprika achterwege zou laten, en keek vervolgens naar de rij mensen achter mij. Toen m’n moeder nog dacht te helpen door te roepen “Ja maar er staat paprika mix. Dit is er toch maar eentje?!” schoot ik zelf bijna in de lach en besloot ik dat er geen eer meer te behalen viel en rekende braaf de duurste paprika ever af. Gelukkig smaakte hij wel lekker.

Misschien is het leven van een bio-eko-eter wel niets voor mij. Het is sowieso niets voor mijn bankrekening.

Wat is de grootste verrassing die jij ooit hebt gehad bij de kassa?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s